قیمت عمده چرم طبیعی فقط یک عدد به ازای هر فوت نیست. دو چرم ممکن است قیمت اسمی مشابهی داشته باشند، اما بهدلیل تفاوت در گرید، ضخامت، اندازه پوست، عیوب، فینیش و بازده برش، هزینه واقعی آنها برای تولیدکننده کاملاً متفاوت باشد. در این راهنما یاد میگیریم چگونه قیمتها را بهدرستی مقایسه کنیم و پیش از سفارش چه اطلاعاتی از فروشنده بخواهیم.
هزینه واقعی هر فوت قابلمصرف = کل هزینه تحویلشده ÷ مساحت واقعاً قابلبرش
برای مثال، اگر قیمت خرید یک چرم ۲ دلار به ازای هر فوت باشد اما فقط ۸۰ درصد مساحت آن در الگوی شما قابلاستفاده باشد، هزینه ماده اولیه برای هر فوت قابلمصرف به ۲٫۵ دلار میرسد. به همین دلیل خریدار حرفهای علاوه بر قیمت فاکتور، بازده برش، درصد عیب و هزینههای تحویل را هم بررسی میکند.
پوست گاوی، گوساله، بزی، گوسفندی و شترمرغ از نظر ساختار الیاف، اندازه، ضخامت، استحکام و کاربرد یکسان نیستند. حتی در یک گونه نیز سن دام، نژاد، منطقه پرورش، فصل کشتار و کیفیت نگهداری پوست خام میتواند روی کیفیت و قیمت نهایی اثر بگذارد.
گرید بالاتر معمولاً سطح سالم و قابلبرش بیشتری دارد. اما فقط تعداد عیوب مهم نیست؛ محل آنها نیز اهمیت دارد. خراش، جای کنه، زخم، سوراخ، بریدگی پوستکنی و عیوب دباغی اگر در بخشهای اصلی الگوی برش قرار گرفته باشند، بازده را بیشتر کاهش میدهند. از فروشنده بخواهید تعریف گرید، ترکیب سورت و حدود عیب مجاز را مکتوب کند.
پوست خام، وتبلو، کراست، کراست رنگشده و چرم فینیششده ارزش افزوده متفاوتی دارند. در چرم نهایی، عملیات دباغی مجدد، رنگرزی، روغندهی، خشککردن، نرمکردن و فینیش به هزینه اضافه میشوند. نوع دباغی کرومی، گیاهی، بدون کروم یا ترکیبی نیز بر مواد مصرفی، زمان تولید، آزمایشها و کاربرد نهایی اثر دارد.
چرم با ضخامت ۱٫۲ تا ۱٫۴ میلیمتر با چرمی که برای همان کاربرد ضخامت نامنظم دارد، ارزش یکسانی ندارد. یکنواختی ضخامت، محل اندازهگیری و تلرانس مجاز باید در سفارش مشخص شود. عملیات اشپالت، تراش و کنترل ضخامت نیز بخشی از هزینه تولید است.
رنگهای روشن یا سفارشی، تطبیق رنگ نمونه، یکنواختی بین بچها و عمق نفوذ رنگ میتوانند هزینه را افزایش دهند. فینیش آنیلین، نیمهآنیلین، پیگمنت، میلینگ، ورنی، وکس، برجستهکاری، ضدآب و سایر فینیشهای تخصصی نیز قیمتهای متفاوتی دارند. برای سفارش تکراری، نمونه مرجع و حدود قابلقبول اختلاف رنگ را ثبت کنید.
پوست بزرگتر برای قطعات بزرگ مفید است، اما بهتنهایی تضمینکننده بازده بهتر نیست. اقتصادیترین انتخاب زمانی مشخص میشود که نمونه واقعی روی الگوی کیف، کفش، کمربند یا پوشاک شما آزمایش شود. شاخص مهم، تعداد قطعه سالم قابلبرش از هر پوست است، نه فقط مساحت درجشده روی آن.
در سفارش کوچک، هزینه آمادهسازی، ساخت رنگ، تنظیم ماشینآلات، سورت و بستهبندی روی متراژ کمتری تقسیم میشود. به همین دلیل قیمت سفارش نمونه یا یک رنگ کمتیراژ معمولاً با سفارش تولیدی یکسان نیست. بهتر است قیمت را برای چند پله حجمی، مثلاً ۵۰۰، ۲٬۰۰۰، ۵٬۰۰۰ و ۱۰٬۰۰۰ فوت مربع، جداگانه دریافت کنید.
قیمت درب کارخانه با قیمت تحویلشده در مقصد یکسان نیست. هزینه لفاف، پالت یا کارتن، حفاظت در برابر رطوبت، حمل، بیمه، هزینههای بانکی و شرایط تحویل باید جداگانه مشخص شوند. در خرید صادراتی نیز باید اصطلاح تحویل و مسئولیت هر طرف بهروشنی در پیشفاکتور ثبت شود.
فرض کنید فروشنده اول چرم را با قیمت ۳ دلار و بازده برش ۸۰ درصد پیشنهاد میکند. هزینه واقعی هر فوت قابلمصرف ۳٫۷۵ دلار خواهد بود. فروشنده دوم قیمت ۲٫۷۰ دلار میدهد اما بازده برش فقط ۶۵ درصد است؛ هزینه واقعی آن حدود ۴٫۱۵ دلار میشود. بنابراین پیشنهاد دوم با وجود قیمت اسمی پایینتر، برای تولید گرانتر تمام میشود.
خیر. اگر چرم ارزانتر عیب بیشتر، اندازه نامناسب یا بازده برش پایینتری داشته باشد، هزینه واقعی قطعه تولیدی افزایش پیدا میکند.
هر دو واحد قابلاستفادهاند، بهشرط آنکه تمام پیشنهادها به یک واحد تبدیل شوند. هر مترمربع تقریباً ۱۰٫۷۶۴ فوت مربع است.
نوع رنگ، دشواری تطبیق نمونه، پوششدهی، تعداد مراحل فینیش، اندازه بچ و کنترل یکنواختی میتوانند هزینه تولید را تغییر دهند.
بله. نمونه باید از نظر رنگ، ضخامت، حس دست، استحکام، رفتار در برش و دوخت و بازده روی الگوی واقعی محصول ارزیابی شود.
شاخص حرفهای خرید، «قیمت هر فوت خریداریشده» نیست؛ بلکه هزینه هر فوت قابلقبول و قابلبرش است. گرید، عیوب و اندازه باید به بازده تبدیل شوند؛ رنگ و فینیش به هزینه فرآوری؛ و حمل، مقدار سفارش، زمان تحویل و ریسک تأمینکننده به هزینه نهایی. با این روش میتوان پیشنهاد ظاهراً ارزان را از پیشنهاد واقعاً اقتصادی تشخیص داد.
نوع چرم، کاربرد، ضخامت، رنگ، مقدار سفارش و محل تحویل را برای صنایع چرم دلیر ارسال کنید تا امکان تولید و شرایط سفارش بررسی شود.
